Belle De Jour - Luis Buñuel - Frakkland - 1967

Belle De Jour er klárlega einhver allrabesta mynd sem ég hef séð í þónokkurn tíma. Myndin er stúdía á undirmeðvitund, draumum og kynhvöt þar sem skilin á milli raunveruleika og fantasíu aðalpersónunnar eru ekki alltaf skýr. Myndin segir frá Sevérin, leikin af gullfallegri Catherine Deneuve, sem gengur í gegnum einhvers konar tilvistarkreppu þar sem hún kemst að því að hún þurfi á útrás að halda fyrir bældri undirmeðvitund sinni.

Sagan er sögð á þrjá vegu; í fyrsta lagi í gegnum raunverulega atburði, öðru laga dagdrauma og í þriðja lagi flassbakkatriði úr æsku og á köflum er eins og öllum elementunum sé raðað saman í sömu senuna sem skapar áhorfandanum erfiðleika við að greina hvort um raunverulega atburði sé að ræða.

Ég treysti mér í raun ekki til að segja of mikið um myndina eftir fyrsta áhorf, enda þarfnast hún frekari greiningar svo eitthvað gáfulegt sé hægt að segja um hana. Hún var amk ótrúlega áhugaverð og flott; útpæld og framsetningin ákaflega lúmsk og glæsileg.

http://www.imdb.com/title/tt0061395/

Black Cat, White Cat - Emir Kustarca - 1998 - Frakkland/Grikkland o.fl

Svartur Köttur, Hvítur Köttur er mynd sem mig hafði langað að sjá í óralangan tíma - bæði vegna endalausra meðmæla víðs vegar af internetinu og bókum ásamt því að hafa heyrt góða hluti frá kunningjum. Ég varð fyrir svolitlum vonbrigðum.

Myndin er vissulega ótrúlega vel unnin og ég hef sjaldan séð mynd sem er jafnyfirfull af hreyfingu og lífi; í Kustarca er greinilega sköpunargleði sem nær í sjaldséðar hæðir. Og myndin er líka mjög falleg, myndum skotið upp af konu sem finnur ástina bókstaflega á flótta úr eigin brúðkaupi, sjarmerandi strippsena tveggja aðila á hlaupum hlæjandi í hamingjuvímu um risavaxinn sólblómavöll og svo mætti lengi telja. Sígaunasamfélagið sem sagan gerist í nýtur sín einnig ótrúlega vel, furðulegar andstæður í samfélaginu eru fyndnar og hver einasti karakter sker sig úr á einhvern hátt.

Það vantaði þó eitthvað til að heilla mig upp úr skónum, og tekst mér hálfilla eða leggja fingur á hvaða element það var. Hugsanlega var þetta alltsaman örlítið of yfirdrifið fyrir mig eða kannski þarf ég bara annað áhorf. Stefni á að kíkja á Underground eftir sama leikstjóra sem allrafyrst.

Candy - Christian Marquand - England - 1968

Költmynd sem er nokkurs konar háðsádeila á allan þann fjanda sem hægt er að gera grín að á sjöunda áratugnum í Bandaríkjunum. Fylgst er með aðalpersónunni, Candy, sem fer í gegnum einhverja furðulegustu og súrrealískustu sögulína sem nokkurn tíma hefur sést í kvikmynd. Candy er falleg, góð en svolítið heimsk stelpa sem er áreitt kynferðislega af svo gott sem öllum karlpersónunum í myndinni. Sagan er sögð á nokkurs konar sketsahátt, myndin skiptist í marga parta og eru allir partarnir leiddir af furðulega stórum nöfnum, Ringo Starr, Marlond Brando, James Coburn, Richard Burton, John Huston, Walter Matthau, Sugar Ray Robinson og svo framvegis.

Myndin er fagmannlega unnin en virðist viljandi vera ömurlega leikin - Richard Burton var t.a.m. fullur allan tímann við upptökur ótrúlega fyndins hluta hans þar sem hann leikur tilgerðarlegt hippaljóðskáld sem er alltaf með vind í hárinu - sama hvort hann sé inni eða úti. James Coburn leikur celebrity-uppskurðarlækni í heimi þar sem læknar eru stærri stjörnur en leikarar og skurðaðgerðum varpað beint í sjónvarpi og með fullt af áhorfendum á sal. Erfitt er að átta sig á öllum ádeilutengingum myndarinnar þótt sumar séu augljósar.

Einhver súrasta mynd sem ég hef séð og ætti að hafa hlotið meiri athygli. Myndin er ótrúlega gáfuleg og heimskuleg á sama tíma sem skapar henni skemmtilegt jafnvægi.

Og já - myndina er að finna í klámmyndarekka Laugarásvideo.

http://www.imdb.com/title/tt0062776/

C'est arrivé près de chez vous (e. Man Bites Dog) - Remy Baulvaux o.fl - Belgía - 1992

Truflandi gerviheimildarmynd (mockumentary) um kvikmyndagerðarmenn sem fylgja eftir raðmorðingja sem ræðir um heimspeki- og þjóðfélagsmál, hangir með fjölskyldunni sinni, drekkur bjór og reykir sígarettur á milli þess sem hann drepur póstmenn, gamlar konur, litla krakka og í raun hvað sem er.

Myndin er mjög low-budget-indí-dæmi og tekst að líta ótrúlega vel út miðað við það. Hún er óþægileg að horfa á, virkilega brútal; lítill krakki kæfður til dauða með kodda og feitri konu nauðgað áður en hún er hálfpartinn skorin upp.

Myndin reynir að vera fyndin á eins svarta vegu og til er (American Psycho virðist nánast disneyleg í samanburði) og það lítur út fyrir að henni hafi almennt hafa tekist það þótt ég hafi ekki sjálfur hlegið mikið. Uppruannlega pæling höfunda á að hafa verið sú að láta áhorfandann velta fyrir sér siðferðislega hvort hvort hann ætti rétt að hlæja af myndefninu. Hvað þá pælingu varðar missti hún svolítið marks hjá mér amk - kannski ég sé einfaldlega of mikil píka til að hlæja yfir jafnmiklum viðbjóði...

Engu að síður virkilega áhugaverð og vel þess virði að tékka á. Raðmorðinginn sjálfur er ótrúlega sterk persóna í myndinni og nær að halda athygli manns með almennri geðveiki og vitleysu.

http://www.imdb.com/title/tt0103905/